ในหลวงของเรา…มหากษัตริย์ยอดกตัญญู
ลูกทุกคน รู้กันอยู่แล้วว่า ความหวังของแม่มีต่อลูก 3 หวังคือ
ยามแก่เฒ่า หวังเจ้า เฝ้ารับใช้
ยามป่วยไข้ หวังเจ้า เฝ้ารักษา
เมื่อถึงยาม ต้องตาย วายชีวา
หวังลูกช่วย ปิดตา เมื่อสิ้นใจ
ความหวังของแม่ทั้ง 3
ในหลวงปฏิบัติได้ครบถ้วน…สมบูรณ์ เป็นตัวอย่างที่ดีที่ที่สุดให้พวกเรา
ในหลวงทำกับแม่ยังไง?
หวังที่ 1 ยามแก่เฒ่า…หวังเจ้า…เฝ้ารับใช้
ใครเคยเห็นภาพที่สมเด็จย่า เสด็จไปในที่ต่างๆ
แล้วมีในหลวง…ประคองเดินไปตลอดทาง…เคยเห็นไหม?
ใครเคยเห็นยกมือขึ้น…..ขอบคุณ…..เอามือลง
ตอนสมเด็จย่าเสด็จไปไหนเนี่ย…..มีคนเยอะแยะ…..มีทหาร
มีองครักษ์……มีพยาบาล…..ที่คอยประคองสมเด็จย่าอยู่แล้ว
แต่ในหลวงบอกว่า..
“ไม่ต้อง…คนนี้….เป็นแม่เรา…เราประคองเอง
ตอนเล็กๆ แม่ประคองเรา…..สอนเราให้เดิน
หัดให้เราเดิน…..เพราะฉะนั้นตอนนี้แม่แก่แล้ว…..เราต้องประคองแม่เดิน
เพื่อเทิดพระคุณท่าน…..ไม่ต้องอายใคร”
เป็นภาพที่…..ประทับใจมาก…..
เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน ท่านกตัญญูต่อแม่…..ประคองแม่เดิน
ประชาชนที่มาเฝ้ารับเสด็จ…..สองข้างทาง ฝั่งนี้ 5,000 คน ฝั่งโน้น 8,000 คน
ยกมือขึ้น…..สาธุ…..แซ่ซ้อง…..สรรเสริญ….. “กษัตริย์ยอดกตัญญู”
ในหลวง…..เดินประคองแม่…..คนเห็นแล้ว…..เขาประทับใจ
ถ่ายรูป…..เอามาทำปฏิทิน…..ติดไว้ที่บ้าน
เพื่อแสดงความเคารพ กราบไหว้
ลองหันมาดูพวกเรา…..ส่วนใหญ่ เวลาออกไปไหน แต่งตัวโก้…..
ลูกชายแต่งตัวโก้…..ลูกสาวแต่งตัวสวย…..แต่เวลาเดิน…..
ไม่มีใครประคองแม่…..กลัวไม่โก้…..กลัวไม่สวย
ข้าราชการ…..แต่งเครื่องแบบเต็มยศ…..ติดเหรียญตรา…..เหรียญกล้าหาญ….เต็มหน้าอก
แต่เวลาเดิน…..ไม่กล้าประคองแม่…..กลัวไม่สง่า…..กลัวเสียศักดิ์ศรี…..
ประคองแม่…..เป็นเรื่องของคนใช้…..หลายคนไม่กล้าทำ…..อาย…..
เวลาทำดี…..ไม่กล้าทำ…..อาย…..
เวลาทำชั่ว…..กล้า…..ไม่อาย…..
หลังงานพระบรมศพสมเด็จย่า…..เสร็จสิ้นลงแล้ว
ราชเลขาฯของสมเด็จย่ามาแถลงในที่ประชุม…..ต่อหน้าสื่อมวลชนว่า…..
ก่อนสมเด็จย่าจะสิ้นพระชนป์ปีเศษ ตอนนั้นทรงมีพระชนมายุ 93 พรรษา
ในหลวงเสด็จจากวังสวนจิตรลดาไปวังสระปทุมตอนเย็นทุกวัน
ไปทำไมครับ?…..ไปกินข้าวกับแม่…..ไปคุยกับแม่…..ไปทำให้แม่….ชุ่มชื่นหัวใจ…..
โอ้โห! ขนาดนี้เชียวหรือในหลวงของเรา
เสด็จไปกินข้าวมื้อเย็นกับแม่…..สัปดาห์ละกี่วัน?…..5 วัน…..
มีใครบ้างไหมครับ?…..ที่อยู่คนละบ้านกับแม่แล้วไปกินข้าวกับแม่สัปดาห์ละ 5 วัน
หายาก…..
ในหลวงมีโครงการเป็นร้อยเป็นพันโครงการ…..
มีเวลาไปกินข้าวกับแม่…..สัปดาห์ละ 5 วัน
พวกเรา ซี7 ซี5 ร้อยเอก พลตรี อธิบดี ปลัดกระทรวง ผช.ผอ.ผอ.
ไม่เคยไปกินข้าวกับแม่…..บอกว่า…..งานยุ่ง
แม่บอกว่าให้พาไปกินข้าวหน่อย…..บอกไม่มีเวลา จะไปตีกอล์ฟ
ไม่มีเวลาพาแม่ไปกินข้าว…..แต่มีเวลาไปตีกอล์ฟ…..เห็นตัวเองหรือยัง?
พ่อ แม่ แก่แล้วก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง…..ฝนตก…..น้ำเซาะ…..อีกไม่น่านก็โค่น
พอถึงวันนั้นเราไม่มีท่านให้กราบแล้ว……
ในหลวงจึงตัดสินพระทัย…..ไปกินข้าวกับแม่สัปดาห์ละ 5 วัน
เมื่อตอนที่สมเด็จย่ามีพระชนมายุ 93 พรรษา
สัปดาห์หนึ่งมี 7 วัน ในหลวงไปกินข้าวกับแม่ 5 วัน อีก 2 วันไปไหนครับ?
ดร.เชาวน์ ณ ศีลวันต์…..องคมนตรีบอกว่า…..
ในหลวงถือศีล 8 วันพระ ถือศีล 8 นี่ยังไง?
ต้องงดข้าวเย็น เลยไม่ได้ไปหาแม่…..วันนี้เพราะถือศีล
อีกวันหนึ่งที่เหลือ?…. อาจจะกินข้าวกับพระราชินี…..กับคนใกล้ชิด….
แต่ 5 วัน…..ให้แม่ เห็นภาพชัดไหมครับ?…..
ทุกครั้งที่ในหลวงไปหาสมเด็จย่า…..จะต้องเข้าไปกราบที่ตัก…..
แล้วสมเด็จย่า…..จะดึงตัวในหลวงเข้ามากอด…..กอดเสร็จก็หอมแก้ม…..
ใครเคยเห็นภาพสมเด็จย่า…..หอมแก้มในหลวงบ้าง?
ถ้ามีต้องเอาไปใส่กรอบ….เป็นความรักของแม่ที่มีต่อลูกอย่างยอดเยี่ยม
ตัวแม่เองคือสมเด็จย่า…..ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์
เป็นคนธรรมดา สามัญชน เป็นเด็กหญิงสังวาลย์
เกิดหลังวัดอนงค์…..เหมือนเด็กทั่วไป เหมือนพวกเราทุกคนในนี้นี่แหละ
ในหลวงน่ะ…..เกิดมาเป็นพระองค์เจ้า เป็นลูกเจ้าฟ้า
ปัจจุบันเป็นกษัตริย์…..เป็นพระเจ้าแผ่นดินอยู่เหนือหัว
แต่ในหลวง…..ที่เป็นพระเจ้าแผ่นดิน…..
ก้มลงกราบ…..คนธรรมดา…..ที่เป็นแม่
หัวใจลูก…..ที่เคารพแม่…..กตัญญูกับแม่อย่างนี้หาไม่ได้อีกแล้ว…..
คนบางคน…..พอเป็นใหญ่เป็นโต…..ไม่กล้าไหว้แม่…..
เพราะแม่มาจากเบื้องต่ำ…..เป็นชาวนา..เป็นพ่อค้าแม่ค้า…..เป็นลูกจ้าง
แต่ในหลวง…..เทิดแม่ไว้เหนือหัว…..นี่แหละคือความหอม…..
นี่คือเหตุที่สมเด็จย่า…..หอมแก้มในหลวงทุกครั้ง…..
ท่านหอมความดี…..หอมคุณธรรม…..ของในหลวง
หอมเสร็จก็ร่วมโต๊ะเสวย…..ตอนกินข้าวนี่…..
ปกติ…..แค่เห็นลูกมาเยี่ยม…..ก็ชื่นใจแล้ว
นี่ลูกมาเยี่ยมยิ่งปลื้มใจ…..
แม่ทั้งหลาย…..ลองคิดดูซิ…..อะไรอร่อยๆ
ในหลวงจะตักให้แม่…..อันนี้อร่อย…..แม่ลองทาน
รู้ว่าแม่ชอบทานผัก…..หยิบผักมาม้วนใส่ช้อนแม่
เอ้าแม่ทานซะ ของที่แม่ชอบ
แทนที่จะกินแค่ 3 คำ 5 คำ ก็เจริญอาหาร กินได้เยอะ
เพราะมีความสุขที่ได้กินข้าวกับลูก
กินเสร็จ…..ก็นั่งคุยกับแม่…..ในหลวงดำรัสกับแม่ว่าไงรู้ไหม?…..
ตอนในหลวงเล็กๆ แม่เคยสอนอะไรที่สำคัญ
“อยากฟังแม่สอนอีก” เป็นยังไงบ้าง…..
เป็นกษัตริย์ปกครองประเทศ อยากฟังแม่สอนอีก…..
พวกเราเป็นยังไง…..เราคิดว่า เรารู้มาก จบปริญญา
เราเรียนสูง แต่แม่จบแค่ ป.4 เวลาแม่สอน…..ตะคอกแม่…..กระทืบเท้าใส่แม่…..
เบื่อจะตายอยู่แล้ว…..รำคาญ…..พูดซ้ำซาก…..เมื่อไหร่จะหยุดพูดสักที…..
เราเหยียบย่ำ..หัวใจแม่
พอสมเด็จย่าสอน…..ในหลวงจะเอากระดาษมาจด…..
มีอยู่เรื่องหนึ่งสมเด็จย่าเล่าว่า
ตอนเรียนหนังสือที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์
ในหลวงยังเล็กอยู่เข้ามาบอกว่า อยากได้จักรยานเพื่อนๆ เขามีจักรยานกัน
แม่บอกว่า…..ลูกอยากได้จักรยาน…..ลูกก็เก็บสตางค์…..ที่แม่ให้ไปโรงเรียนซิ…..
เก็บมาหยอดกระปุก วันละเหรียญ…..สองเหรียญ
ถ้าเป็นบางคน พอลูกขอรีบกดปุ่ม ATM ให้เลย
ลูกก็ฟุ้งเฟ้อ…..ฟุ่มเฟือย…..
เหลิง…..หลงตัวเอง…..
พอโตขึ้น…..ขับรถเบนซ์ชนตำรวจก็ได้…..ยิงตำรวจก็ได้
เพราะหลงตัวเอง พ่อตนใหญ่ เห็นไหม…..
ตามใจเทิดทูน….จนเสียคน…..
แต่สมเด็จย่า เป็นยอดคุณแม่ สอนให้ประหยัด ให้ยืนอยู่บนขาของตัวเอง
พอถึงวันปีใหม่สมเด็จย่าก็บอก ปีใหม่แล้วเราไปซื้อจักรยานกัน
แคะกระปุกดูซิว่ามีเงินเท่าไหร่…..เสร็จแล้วก็แถมให้
มากกว่าเงินในกระปุกอีก…..ให้เงินลูกไม่ได้ให้เปล่า
สอนให้ประหยัด อยากได้อะไรต้องเริ่มจากตัวเรา…..
คำสอนนั้นติดตัวในหลวงมาจนทุกวันนี้…….
หวังที่ 2 ยามป่วยไข้…หวังเจ้า…เฝ้ารักษา
ดูว่าในหลวง…..ทำกับแม่ยังไง…..?
สมเด็จย่า…..ประชวรอยู่ที่ รพ.ศิริราช…..ในหลวงไปเยี่ยม…..
ตอนไหนครับ?…..ไปเยี่ยมตอนตี1 ตี2
ตอนตี4เศษ…..จึงเสด็จกลับ…..ไปเฝ้าแม่วันละหลายๆชั่วโมง
แม่…..พอเห็นลูกมาเยี่ยมก็หายป่วยไปแล้วครึ่งหนึ่ง…..
ทีมแพทย์ที่รักษาสมเด็จย่า..เห็นในหลวงมาเยี่ยม…..มาประทับ…..
ก็ต้องฟิต…..ตามไปด้วย…..
ต้องปรึกษาหารือกันตลอดว่าจะรักษายังไง…..จะเปลี่ยนยาไหม?
ลองหันมาดูตัวเราเองซิ…..ตอนพ่อแม่ป่วย…..
โผล่หน้าเข้าไปดูหน่อยนึงถามว่า อาการเป็นยังไง…..?
พ่อแม่ยังไม่ทันตอบ…..ฉันมีธุระ งานยุ่ง ต้องไปแล้ว
โผล่หน้าไปพอเป็นมารยาท…..แล้วก็กลับ…..เราไม่ได้ไปเพราะความกตัญญู…..
เราไม่ได้ไปเพื่อทดแทนคุณท่าน…..น่าอายไหม?
คราวหนึ่ง…..ในหลวงป่วย…..สมเด็จย่าก็ป่วย…..ไปอยู่ศิริราชด้วยกัน…..
อยู่กันคนละมุมตึก…..ตอนเช้าในหลวงเปิดประตูแอ๊ด…..ออกมา…..
พยาบาลกำลังเข็นสมเด็จย่า..ออกมารับลมผ่านหน้าห้องพอดี..
ในหลวงพอเห็นแม่….รีบออกจากห้อง…..มาแย่งพยาบาลเข็นรถ
มหาดเล็กกราบทูลว่า…..ไม่เป็นไร…..ไม่ต้องเข็น
มีพยาบาลเข็นให้อยู่แล้ว
ในหลวงรับสั่งว่า ….
[B]“แม่ของเรา…..ทำไมต้องให้คนอื่นเข็น…..เราเข็นเองได้”
นี่ขนาดเป็นพระเจ้าแผ่นดิน…..เป็นกษัตริย์…..ยังมาเดินเข็นรถให้แม่…..
ยังมาป้อนข้าว…..ป้อนน้ำ…..ป้อนยาให้แม่…..เห็นภาพนี้แล้วซึ้ง
มาดูต่อ
[B]หวังที่ 3 เมื่อถึงยาม..ต้องตาย..วายชีวา…หวังลูกช่วย…ปิดตาเมื่อสิ้นใจ
วันนั้น…..ในหลวง…..เฝ้าสมเด็จย่าอยู่จนถึง ตี4 ตี5 เฝ้าอยู่ทั้งคืน
จับมือแม่…กอดแม่..ปรนนิบัติแม่…จนกระทั่งแม่…แม่หลับ จึงเสด็จกลับ
พอไปถึงวัง…..เขาโทรศัพท์มาบอกว่า…..สมเด็จย่าสิ้นพระชนม์
ในหลวง…..รีบเสด็จกลับไปศิริราช…..เห็นสมเด็จย่านอนอยู่บนเตียง…..
ในหลวงทำยังไงหรือครับ?…..
ในหลวงตรงเข้าไป…..คุกเข่า…..กราบลงที่หน้าอกแม่…..พระพักตร์ในหลวง…..
ตรงกับหัวใจแม่…
“ขอหอมหัวใจแม่…..เป็นครั้งสุดท้าย…..”
ซบหน้านิ่งอยู่นาน…..แล้วค่อยๆ…..
เงยพระพักตร์ขึ้น…..น้ำพระเนตรไหลนอง…..
ต่อไปนี้…..จะไม่มีแม่ให้หอมอีกแล้ว…..
เอามือ…..กุมมือแม่ไว้…..มือนิ่มๆที่ไกวเปลนี้แหละที่ปั้นลูก…..
จนได้เป็นกษัตริย์…..เป็นที่รักของคนทั้งบ้านทั้งเมือง…..
ชีวิตลูก…..แม่ปั้น…..
มองเห็นหวี…ปักอยู่ที่ผมแม่…ในหลวงจับหวี…
ค่อยๆหวีผมให้แม่..หวี..หวี…หวี… หวี…
ให้แม่สวยที่สุด…..แต่งตัวใหม่แม่…..ให้แม่สวยที่สุด…..
ในวันสุดท้ายของแม่…..
เป็นภาพที่ประทับใจอาจารย์ที่สุด…..เป็นสุดยอดของลูกกตัญญู…..
หาที่เปรียบไม่ได้อีกแล้ว…..
ขอพระองค์ทรงพระเจริญ
(คัดลอกจาก หนังสือมูลนิธิร่วมจิตต์น้อมเกล้าฯเพื่อเยาวชนฯ)
